GÜLMEK

İki gündür haber programlarını kahkahalarıyla renklendiren bir bebek var.Babasının yrıttığı kağıtlara kahkaha atabilen bir bebek.Kahkahaları benim de gülmeme;aynı zaman da düşünmeme de sebep oldu.Bebekken bir kağıdın çıkardığı seslere kahkaha ile cevap veren biz insanoğlu ne oluyor da zamanla gülümseyemez hale geliyoruz.Geçim derdi,ailevi sorunlar,aşk sancısı,dünya telaşı...bu kadar mı engelliyor gülüşlerimizi.Tanımadığımız bazen de tanıdığımızı sandığımız insanların sözleri,davranışları,bakışları bizi yaralayıp gülüşlerimizi dondurabiliyor.Sevdiklerimizin umursamaz tavırlarıdır bazen bizi gülüşlerimize yabancılaştıran.Bazen de kendimize olan uzaklığımızdır.Ben mesela,neden bu kadar uzak kaldım masum gülüşlerimden?Neden kahkahalarım sebepsiz yere hıçkırıklara dönüşüyor?Ya da en mutlu olduğum anlardaki yüreğimde hissettiğim burukluk?İki gündür soruyorum kendime bulabildiğim tek geçerli sebep: beklentilerimin fazla olması ya da şöyle diyeyim herkesin ben gibi ince düşünüyor olmasını beklemek.O da olmayınca-kabaların dünyasına hapsolunca-kahkahaların beni terk etmesi şaşılacak bir şey olmasa gerek.Neyse böyle ağır konularla kahkahaları kendimden daha fazla uzak tutmak niyetinde değilim.Buyrun efendim seyredelim kahkahalarımız daim olsun: