Uzun zamandır yazamıyorum malum hayatımız formalitelerden ibaret.Yazılar,programlar,kutlamalar,misafirlikler...son günlerde yaşadığım her şey,çevremdeki çoğu kişi yapmacık,samimiyetsiz ve olması gerektiği için olanlardan ibaret geliyor.Formaliteden gülümsüyor-selam veriyoruz(hoş çoğu zaman bundan da bihaberiz),formaliteden konuşuyor birbirimizi sevdiğimizden bahsediyoruz,formaliteden anma ve kutlama programları yapıyoruz,...daha neler neler.12 Mart'ta İstiklal Marşımızı en güzel okuyan öğrenciyi seçtik.Bu akşam 18 Mart. Çanakkale Şehitlerini anma programında yazılar-şiirler okundu,piyesler sergilendi,bol gözyaşı döküldü.Hepsi yapılmak için yapıldı.İçerikten herkes bihaber.Gözyaşı dökünce her şeyin yoluna gireceğini,kendimizi temize çekeceğimizi sanıyoruz.Artık ağlamaktan bile nefret ettim.Formaliteden olan,yapmacık olan,samimiyetsiz olan her şeyden nefret ediyorum.Hele iki yüzlü,art niyetli,yüzüne gülüp arkandan iş çeviren insanlara tahammül edemiyorum.Tahammül edemediğim için de hayatımdan,sohbetimden,face'imden siliyorum.Ve rahatlıyorum.Böylelerini gördükçe az sayıdaki samimi insanlara daha çok sarılıyorum.
Samimi olanlar bu tarafa,iki yüzlüler dışarıya...
Kayıtlar
