EVET NİHAYET YAZIYORUM...

Ne kadar zamandır yazmadığımı hesaplamak bile istemiyorum.Aslında bu kadar vefasız değilimdir.Fakat bir süre yazmadan,sessiz sedasız sadece izlemek istedim.Kim neler yapıyor,nerelerdeler,hangi hüzünleri,mutlulukları yaşıyorlar köşemden takip ettim düzenli olarak.İş yazmaya gelince anlatacak o kadar çok şey olmasına rağmen nedense elim bir türlü klavyeye gitmedi.

Bugün ise başıma taş mı düştü bilmiyorum yazmak istedim.1haftadır raporluyum.Evde olmanın tadını çıkarırken yazmanın beni rahatlatacağını hissederek satırları sıralamaya başladım.Çok şükür güzellikler,umutlar,tebessümler hayatımızda.Allah nasip ederse iki kişilik ailemiz yakında üç kişi olacak.Bunun keyfini,tadını,güzelliğini,mükemmeliğini doya doya yaşamaya çalışıyoruz.Böyle bir mucizeyi yaşıyor olmak,bunu Rabb'in nasip etmesi,yeni bir canlının oluşumuna sebep olarak senin seçilmen,aynı anda sevinç,hüzün,korku,heyecan,umut,umutsuzluk,telaş,panik,sakinlik...kısacası karman çorman bir sürü duyguyu yaşamak insanı inanılmaz derecede farklı hissettiriyor.Dünyanın en mükemmel duygularından biri.Kıpır kıpır eden,tekmeleriyle varlığından seni haberdar eden,her söylediğini dinleyip tepki veren,nasıl olacağına dair bir sürü hayaller kurduran,zaman zaman bu kadar büyük sorumluluğun üstesinden nasıl geleceğimizi kara kara düşündüren yine de binlerce kez şükrün sebebi içimdeki minik meleğim.Geçen hafta biraz acele etti dünyaya gelmek için.O yüzden raporluyum.Evde dinleniyorum.Onun için hazırlıklar yapıyor,vaktinde sağlıkla kucağımıza alalım diye dua ediyoruz.Mümkün oldukça sık sık ses vermeye,bebişimden bahsetmeye çalışacağım.

Keyifli ve sağlıklı günler olsun inşallah...

KIYAMAMAK

Ev taşıma telaşım bitince hemen geçtim bilgisayarın başına.Blogları düzenli olarak okumaya çalıştım ama yazmak pek mümkün olmadı.Hazır fırsat bulmuşken karalayım bir şeyler istedim.Ev çok şükür istediğim gibi oldu.Her şey yerli yerinde,geniş,ferah,huzur dolu...Evimden çıkasım gelmiyor:)

Eşyaları yerleştirirken işe yaramayan ne kadar şey varsa hepsini ayırdım ve bir şekilde evden uzaklaştırdım.Kıyafetler,biblolar,kalemler,dergiler...Ne kadar ıvır zıvır varmış,at at bitiremedim.Kitaplığımı düzenlemeye sıra gelince iş değişti.Hiçbirini ne gözden ne de elden çıkarabildim.Hepsini özenle yerlerine koydum.Hele bir de kitaplığın iç bölgesindeki günlüklere elim değince içim bir garip oldu.Kapaklarını okşadım(tıpkı filmlerdeki gibi),yazdıklarımı kâh gülerek kâh ağlayarak kâh yüreğim burkularak okudum.Birkaç kez yırtıp çöpe atmaya yeltendim ama başaramadım,kıyamadım.Eski günlerime,iyi-kötü hatıralarıma,hatalarıma,günahlarıma,sevaplarıma,kızgınlıklarıma,kırgınlıklarıma,sevinçlerime,çocukluklarıma....kıyamadım işte.İyi de yaptım sanırım.Halbuki ne kadar kararlıydım günlüklerimle beraber geçmişimdeki her şeyimi silip,parçalayıp yok etmeye;yeni bir başlangıç yapmaya....Olmadı işte,beceremedim,kıyamadım.Mutluyum hayatımda kıyamadıklarım olduğuna;hayatımdan çıkaramayacak kadar değerli olan anılarım olduğuna.

Hayat ve zaman bize kıyarken kıyamamak lazım bazı şeylere...Sevgiyle:)

BÜYÜK GÜN

Evet sevgili blogerlar nihayet büyük gün geldi.Ta ne zaman yazmış olduğum şu yazımda taşınacağımı söylemiştim.O gün bu gündür evdeki kiracının çıkmasını bekliyoruz.Yani yaklaşık iki aydır.Ve kendisi bugün itibari ile evden çıkıyor.O çıkar çıkmaz biz de hemen peşinden gireceğiz daireye.İki aydan sonra bir gün daha bekleyebilirdin diyebilirsiniz ama benim şu an oturduğum yere de il dışından bir başka öğretmen geleceği için mecburen aynı gün çıkmak zorundayım.Evi temizletmek yarına kaldı artık.Ne yapalım artık taşındıktan sonra hepsi olur inşallah.Eee o büyük gün gelince benim gibi pimpirikli birinin uyuması mümkün mü?İki saatten beri gözlerim cin gibi:)
Hadi bakalım kolay gelsin bize...
Sevgiyle...