MAVİSİNİ YİTİRMİŞ YAŞAMAK

Her şey sıkıcı,basit geliyorsa;hayat artık çekilmez olmuşsa;toz pembe hayallerin pembesi uçup tozu kalmışsa;yaşamak bir çileyse sizin için ve hayatınızdaki küçük şeyler sizi mutlu etmiyorsa tam da okumanın zamanı gelmiştir bu kitabı.

Ali ÇOLAK'ın MAVİSİNİ YİTİRMİŞ YAŞAMAK adlı kitabını mezun olduktan iki yıl sonra almıştım bir arkadaşın tavsiyesi üzerine.İnce bir kitap.Denemelerden oluşuyor.Dili akıcı.Ve en önemlisi hayatla ilişkilerimizi düzeltme gücüne sahip.Şiddetle tavsiye ediyorum.

Bu günlerde yine elimde.Bilin ki yitirmiş olduğum maviyi arıyorum.

ÖZLEDİĞİM TAT

Nihayet bu hafta kavuştum.Günlerdir gözüm tezgahlarda arıyordum.En sonunda bu cumartesi pazarda gördüm ve koşa koşa almaya gittim.Ne kadar özlemişim sarımsaklı yoğurta ekleyerek yemeyi...Birkaç gündür soframızı şenlendiriyor.Ve uzun sürede bizimle olacak.Nasılsa kışa daha çok var:)Hoşgeldin semizotu.Ne çok özlemişim seni.Zaman daha iyi öğretiyor sevgiyi,özlemi...

Bu arada ıspanak gibi yemeğini de yaparız;onu da çok severim fakat teyzemin yıllar önce yaptığı ve doğuda PİRPİRİM AŞI diye geçen türünün tadı asla tartışılmaz.Çok da besleyicidir;içinde nohut,mercimek,bulgur...En iyisi haftaya da o türüyle tadını doya doya çıkarmalı....Tatmak isteyenler buyursunlar:)

UÇURTMA SEVDASI:)))

Ne kadar uzun zaman olmuş yazı eklemeyeli.Bu sene zaman nasıl geçiyor hiç anlamıyorum.Bir yoğunluktur aldı başını gidiyor.Allah eksik etmesin misafirlerimizin de bunda katkısı çok.Sağolsunlar evimizi şenlendiriyorlar.Kimi akşam ziyaretleriyle,kimi hafta sonu gelip kalışlarıyla mutlu ediyorlar bizi.Bunun dışında 23 Nisan'ı kutlayıp çocuklar gibi bayram ettik;ikinci yazılıları bitirip performans ve proje görevlerini hallettik;bu arada kendimizi de ihmal etmeyerek Fethiye ve yeni bir Muğla,Marmaris gezileriyle yaşamımıza renk kattık-bütün bu koşuşturmaların içinde yaşadığımızı fark edelim diye.

Kimi zaman yorgunluktan,kimi zaman kırgınlılarımızdan,kimi zaman kızgınlıklarımızdan küstük hayata,çevremizdekilere,kendimize...."Neden?" sorularına cevap bulamazken "Kısmet" kelimesine sığınmak işimize geldi;sormaktan vazgeçtik.Beklentilerin bizi tükettiğini görünce -benim için çok zor olsa da-kimseden bir şey beklememeyi öğrenmeye çalıştık.İnsanların bencilliklerini ve umursamazlıklarını dile ve kelimelere dökemeyince susmayı tercih ettik.Yapılanları hak etmediğimizi söylediğimizde nefsimizin ne kadar da devleştiğini fark ettik.Ve "herkes" gibi olmaya başladık.Görmeyen,duymayan,umursamayan,yaşayan ölülerden biri haline geldik.Yıllarca insaniyet adına yaptıklarımı tek kalemde silip "insaniyet" kelimesini hayatımdan çıkarmaya karar verdim.Malum insanlara yapılır insaniyet.Uzun zamandır çevremde bu özelliklere sahip kişileri-insanları- göremeyince kullanmaya da gerek kalmamış oldu.
Neyse yazacaklarım bunlardan çok farklıydı.Nerelerden nerelere geldim.Anneler gününde annemin yanında değildim.Kısmetse haftaya olacağım.Bir ana önce vakit geçsin diye kitaplara sardım yine.Dün "UÇURTMA AVCISI"nı bitirdim.Ve ben de tek kelime ile bittim.Uzun zamandır okumak istiyordum ama dün kısmet oldu.Sabah başladım gece ikide bitirdim.Söylememe gerek var mı bilmiyorum ama gözümün yaşı dinmedi.Mahvetti beni.Konu,anlatılışı,kelimeler,olaylar kısacası kitap tek kelime ile muhteşem.Dostluk denen şey nasıl bir şeymiş çok iyi anlatıyor ve ister istemez kişinin nasıl bir dost olduğunu;nasıl dostları olduğunu sorgulatıyor.
Kendi adıma verdiğim cevaplar iç açıcı; gel gelelim dostlarım(!) konusunda aynı şey söz konusu değil.Neyse zamanla bunları da önemsememeyi öğreneceğim.Nasılsa bir yolunu bulup öğretiyorlar.Velhasıl bu kitapla bir kez daha sevdim uçurtmaları-şimdiye kadar hiç uçurmamış olsam da.30 Mayıs'taki Uçurtma Şenliği'ni sabırsızlıkla bekler oldum.

Bir uçurtmanın kanadına takılıp uzaklara gitmek istiyorum:çıkarların olmadığı ve seni her şeyden çok seven dostların olduğu.Hiç düşünmeden 'senin için bin tane yakalarım' diyenlerin var olduğu diyarlara.Kitabı okursanız ne demek istediğimi anlarsınız...