KOCAMAN KIZ OLDUM

Günler,aylar,saniyeler geçiyor derken bir baktım ki yılar daha da hızlı geçiyor.Ne umutlar,ne hayaller,ne vazgeçişler,ne başlangıçlar,ne gülüşler,ne gözyaşları,ne günler yaşadım.Daha nicelerini yaşayacağım kim bilir.Bazı zaman yalnızlığı seçtim, bazı zamanlar kalabalığa sığındım.Kendimden kaçtığım,kendimden sıkıldığım ve kendimi bırakmak istediğim zamanlar oldu.Ama öyle zamanlarda bile beni hiç bırakmayanlarım oldu.Annem gibi,kardeşim gibi,dedem ve anneannem gibi,ve sözde değil gerçekten dost olmayı becerebilen dostlarım gibi.Şimdiler de buna bir de eşim ekendi.Gönlümün,benliğimin yareni biricik eşim...Daha birçokları var ama benim vazgeçilmezlerim saydıklarım.

28 yıldır nerelerde kimlerle ne yaş günleri kutladım.Hepsinde de mutluydum.Mutlu etmeyi isteyen ve başaranlar vardı hep çevremde.En çok üniversitedekileri özlüyorum.Ama bu yıl hepsini geride bıraktı.Canım bildiğim,canımdan çok sevdiğim,emeklerini ödeyemeyeceğim dedemle anneannemin bu doğum günümde yanımda olmaları her şeye değdi.Varlıkları varlığıma can verdi.İlk doğduğumda yanımdaydılar,yine yanımdalar.Umarım iki ömürlük olur bu birlikteliğimiz.Ne kadar şükretsem az.Ve bu günlerimi cennete çevirmeyi bilen Ümit'ime ne yapsam az.İYİ Kİ DOĞDUM,GÖRDÜN MÜ KOCAMAN Bİ KIZ OLDUM...Tuğçe'm keşke sen de yanımda olsaydın:(