İÇİMDEN GELDİĞİNCE

Birbirine benzeyen günlerin bezdirici yordunluğunda ne yapacağını bilmeden her şeyi yapmaya çalışır bir haldeyim.Bazen dizilere sarıyor saatlerce o diziden bu diziye geçiyor;bazen saatlerce uyuyor;bazen saatlerce elimde şiş ip ne olacağına bilmeden örüyor;bazen saatlerce kitap okuyor;bazen saatlerce şiirlere sarılıyor-okuyor,dinliyor,bağıra bağıra söylüyor;bazen saatlerce müzik dinliyor;bazen saatlerce geçmişi düşünüyor-geçmişimle hesaplaşıyorum.Ne bir kimseyi göresim var ne de kimseye görünesim.Öylece kendime dönük her şeyden ve herkesten uzak kalmalıyım bu günlerde.
Kış bana yaramıyor.Aslında sonbahar dışındaki hiçbir mevsim bana yaramıyor.Beni ben yapan;beni bana anlatan mevsim sonbahar...İnadına sarı,inadına kırmızı,inadına başına buyruk.Kimisine göre ayrılık,kimisine göre ölüm sonbahar.Benim içinse var oluş...
Ahh Ankara'nın sonbaharı,Ankara'da sonbahar.Yapraklarda umursuzca yuvarlanışım.Yaprakları umarsız savuruşum.Ahh,Ankara,aaaahhhhhhhhhhh...Ne çok hasretim var sana dair.Toprağına uzanıp göğünü seyretmeye muhtacım tam da bugün.Delice yağan yağmurunda ıslanırken kahve içmeye,dostlarla kıyafetlerle havuzlarına dalmaya,...ne muhtacım.
Ne yapsam da olmuyor.O günler gelmiyor.O günlerdeki ben şimdi çok uzaklarda.
AN'ı yaşamaya inananlardanım ama bu günlerde geçmişteyim.