BURUK MUTLULUK

Hayat tüm hızı ve yoğunluğuyla geçerken;kimi gün sevinip kimi gün üzülüp kimi gün kızıp yaşamaya çalışırken umulmayan anlarda karşımıza çıkan küçük sürprizlerdir bizi mutlu eden.Aynı zamanda yüreğimizin burkulmasının da sebebidir o sürpriz.
Bana bu çelişkili duyguları yaşatan kişi geçen seneki öğrencilerimden.Buradaki ilk gözbebeklerimden biri.Bir mektup göndermiş bana şimdiki okulumdaki öğrencilerle.Mektubu ve üstündeki ismi görünce çok mutlu oldum."Tamamdır,sen bu işi başardın.Bir öğrencin kendi isteği ile sana mektup yazdı;hem de bu dönemde."dedim içimden çığlıklar atarak.Neyse kendinden,okuldan,arkadaşlarından bahsetmiş.Beni ne kadar özlediğinden,çok zor günler yaşadığından,bu dönemde tek tutunduğu dalın ben olduğumdan,arkadaşlarının ne kadar değiştiğinden ve bir sürü olumsuz durumdan.İçimdeki sevinç birden söndü,gözlerim doldu ve buruk bir tat kaldı damağımda."Gel!" diyordu,"Öğretmenim yardım et!" ,"Tut elimden!" "Bırakma beni!" diye feryat etmiş bütün mektup boyunca.
Köyden geçen sene taşımalı geliyordu.Yaz döneminde de telefonla sık sık görüştüğümüz için telefonu vardı.Aradım,aradım,aradım...ama telefonu açan olmadı.İçimde bir telaş,yüreğimde korku sabahı zor ettim.Sabah okulu arayıp telefona istedim.Görüştük ve yüz yüze görüşebilmek için sözleştik.Yarın öğlen okuluma gelecek;hem beraber yemek yiyeceğiz hem de dertleşeceğiz.İnşallah sonu iyi olur.
Böyle bir şey işte hayat: buruk bir mutluluk yaşadığımız.Bir taraftan seviniyoruz öğrencimizi kazandığımız için; bir yandan üzülüyoruz öğrencilerimize yetişemeyip dertlerine derman olamadığımız için.Yine şükrediyorum öğrencilerimin güvenini kazandığım için,onların tutunduğu dal olduğum için.Rabbim utandırma,mahcub etme...